زندگی نامه

فرانک اوون گِری (انگلیسی: Frank O. Gehry؛ زادهٔ ۲۸ فوریهٔ ۱۹۲۹‎) معمار مشهور معاصر آمریکایی کانادایی‌تبار است.

او در ۲۸ فوریهٔ ۱۹۲۹ در خانواده‌ای یهودی در شهر تورنتوی کانادا (با نام اصلی فرانک اون گلدبرگ) دیده به جهان گشود. او در سال ۱۹۴۷ به‌همراه خانواده‌اش به لس آنجلس مهاجرت کرد و در دانشگاه جنوب کالیفرنیا به تحصیل در رشتهٔ معماری پرداخت. وی از شاگردان ویلیام پریرا است. در سال ۱۹۵۶ در دانشگاه هاروارد به تحصیل در رشتهٔ برنامه‌ریزی شهری پرداخت و هم‌زمان در دفتر ویکتور گروئن مشغول به کار شد. او اکنون شهروند ایالات متحده و ساکن لس آنجلس است.

سبک معماری

او معتقد است:

من آثار هنرمندان را نگاه می‌کنم و هنر را به‌مثابهٔ وسیله‌ای برای الهام خودم می‌پندارم و سعی می‌کنم تحت تأثیر هیچ فرهنگی نباشم. در هریک از کارهایم روش‌های جدید را جستجو می‌کنم. برای من قانون و قاعدهٔ محدودکننده وجود ندارد و اصولاً مرزی بین درست و نادرست نمی‌شناسم.

گِری از پیشگامان عرصهٔ معماری فولدینگ است. مابِاِزای علمیِ زبان معماری فولد، نظریات بحران و تداوم است. بحران یا فروپاشی در تبدیل سریع از حالتی به حالت دیگر، مانند آب به یخ یا بخار، تجلی می‌کند. بحران یا به دو پاره شدن می‌انجامد یا به پیچیده شدن، در هم فرورفتن و در هم تنیدن که مضمون معماری فولد است.

در این معماری، که گویی در حال فروریختن و کج شدن است، ترتیب پلان، نما و مقطع با هم اَشکال ابهام‌آمیزی همانند کریستال‌ها می‌آفرینند. این بازی را گِری با درهم‌ریختن زبان‌های مختلفِ معماری و ترکیب آن‌ها آغاز کرده‌است.معماری گِری یک معماری شخصی و غیرتقلیدی است.

برخی آثار برتر

خانه رقصان با ظاهر متفاوت و معماری ساختارشکن توانسته به نماد شهر پراگ تبدیل شود. در طرح معمار یک زوج در حال رقص دیده می‌شوند که بر سر نبش دو خیابان قرار دارند. به دلیل همین تشابه است که به ساختمان «گینگر و فرد» نیز گفته می شود.

تالار کنسرت والت دیزنی، لس آنجلس



سالن کنسرت با حجمی واحد طراحی شده است. دهانه سازه فولادی سقف به اندازه کل فضا در نظر گرفته شده و به این ترتیب نیازی به ستون های میانی که ممکن است مانعی برای دید ایجاد نمایند، نخواهد بود. پارتیشن ها و سقف منحنی شکل که فرم خود را از هندسه تندیس گونه خارجی ساختمان می گیرند، به عنوان بخشی از سیستم آکوستیک سالن تئاتر عمل می کنند.
حجم ساختمان ترکیبی از فرم های مارپیچ و زاویه دار است. پانل های فولادی رفلکتیو در نمای ساختمان در شب و روز نور را به عنوان بخشی از معماری ساختمان به خدمت می گیرند.

طراحی و ساخت برج نشانه­ ی آن است که شهر نیویورک به­ تدریج و با قدم هایی لرزان در حال طی دوران نقاهت بعد از حملات یازدهم سپتامبر است. برجِ فرانک اُ.گه­ری بدون غرق شدن در گودال نوستالژی، عناصری از دوران­ های قدیمی­ تر شهر نیویورک را در خود به­ کار گرفته است. طراحی این برج حاصل شراکت میان دو بخش دولتی و خصوصی­ ست و به همین دلیل فضاهای عمومی و خصوصی خود را دارد. مدرسه­ ی داخل این برج با آجر سرخ قزاقی ساخته شده و پنج طبقه­ ی اول ساختمان را شامل می­شود. بر بالای این بخش قاعده­ای فرمیک از جنس فولاد ضد زنگ قرار دارد که بخش مسکونی برج را تشکیل می­دهد و ورودیِ مستقل خود را دارد؛ این ورودی به شکل یک رواق در تقاطع خیابان بیکمَن و اسپروس است.
پلان برج، Tشکل است و گوشه­ هایی تیز دارد. با ارتفاع گرفتن برج، بدنه­ ی آن اندکی عقب می­نشیند و ظاهری شبیه به ساختمان­های اسباب­بازی لگو را پیدا می­کند. اما آنچه بیش از هر چیز دیگر شاخصه ی این برج به شمار می­آید، پوسته­ ی خارجی آن است. گه­ری این پوسته را با الهام از آسمان شهر ساخته است و برای این پوسته حرکتی را در نظر گرفته که در نماهای داخلی برج نیز به کار گرفته شده است. در شرایط کنونی جهان، احداث برج بیکمن یک دستاورد بسیار بزرگ و ارزشمند است.