زندگی نامه

زاها حدید در سال 31 اکتبر سال 1950 در بغداد ، عراق به دنیا آمد . او در سال 1972 در رشته معماری در انجمن معماری لندن به تحصیل پرداخت و در  سال 1977 فارغ التحصیل شد. پس از اتمام تحصیل ، به دفتر معماری متروپولین (Office for metropolitan Architecture) پیوست.سپس در مدرسه معماری(AA) به تدریس مشغول شد.و بعدها در سال 1987 آتلیه شخصی خود را در آن جا به سرپرستی گرفت . 

حدید در دانشگاه های متفاوتی در آمریکا و اروپا تدریس کرده بود از جمله دانشگاه : هاروارد ، شیکاگو ، هامبورگ ،نولتن  و…

سبک معماری

زاها پیوسته مرز های معماری و طراحی شهری را گسترش می داد ، او در کار هایش با بهره گیری از مفاهیم فضایی جدیدی که تقویت کننده مناظر شهری و زیبایی شناسی بود، در تمام زمینه های معماری از طراحی  شهری تا طراحی داخلی و مبلمان ، استفاده می کرد .

حدید به مکتب ساختارشکن که به روش و سبک مدرن در طراحی توجه دارد، پایبند بود و 950 پروژه را در 44 کشور اجرا کرد. ویژگی کارهای او تخیل است، زیرا او طرح های خود را در خطوط آزاد و شل قرار می دهد که با خطوط افقی یا عمودی مشخص نمی شوند. همچنین به دلیل دوام آن متمایز بود زیرا در طراحی های خود از آهن استفاده می کرد. این پروژه ها شامل ایستگاه آتش نشانی در آلمان در سال 1993، ساختمان موزه هنر ایتالیا در رم در سال 2009 و موزه آمریکایی در سینکاتی، پل ابوظبی، مرکز ورزش های دریایی لندن است که به بازی های المپیک در سال 2012 برگزار شد. ایستگاه مترو در استراسبورگ، و مرکز فرهنگی در آذربایجان، مرکز علمی در والزبورگ، ترمینال کروز در سالرینو، مرکز اسکیت روی یخ در اینسبروک و مرکز فرهنگی حیدر علی اف در باکو در سال 2013 از برجسته ترین پروژه هایی هستند.

برخی آثار برتر

• مرکز فرهنگی حیدر علی اف ، باکو، آذربایجان
  
  

   

  طرح مرکز فرهنگی حیدر علی اف، ارتباطی سیال و پیوسته بین درون ساختمان و میدان اطرافش دارد. شکل آن به‌نحوی استادانه، با امواج و انشعاب، تاشدگی‌ها و انعطافش، سطح میدان را به چشم‌انداز معمارانه‌ای مبدل کرده است که عملکردهای متعددی از جمله خوش‌آمدگویی، دعوت، پذیرایی و هدایت بازدیدکنندگان به سطوح مختلف درون بنا دارند. ساختمان این مرکز با حالت خاص خود مرز اختلاف مرسوم میان بنای معمارانه و چشم‌انداز شهری را محو کرده است.

  در ارتباط با کاهش ارتفاع توپوگرافی که معمولا ساختمان را به چند سطح و طبقه تقسیم می‌کند، این پروژه یک تراس دارد که با شیب سازه همراه می‌شود و ارتباط‌ها و مسیرهای ثانویه بین ساختمان، میدان شهر و پارکینگ زیرزمین را پوشش می‌دهد. با این راه‌حل دیگر نیازی به حفاری‌های اضافه نبوده و از شیب‌ آن به‌عنوان مزیت اصلی در طراحی استفاده شده است.

• موزه ماکسی ، رم
  
  

  
  ساختمان موزه ماکسی از مجموعه ای از قسمت های بزرگ تشکیل شده که به شکلی سیال پشت سر هم امتداد دارند و باعث حرکت بیننده در میان خود می شوند. بنایی که از بیرون به صورت حجمی بزرگ دیده می شود و به محض اینکه به داخل آن وارد می شوید تبدیل می شود به شبکه ای از سیرکولاسیون. مجموعه ماکسی با 27 هزار متر مربع از دو بخش کلی هنر و معماری تشکیل شده و به غیر از مجموعه هنری که آثاری به آن اضافه می شود آرشیوی از آثار معماری هم دارد.

  برای ساخت موزه از شبکه ای از خطوط متقاطع استفاده شده، در واقع این خطوط همان دیوارها هستند که با هم برخورد و یا از روی هم عبور می کنند. همین که پا به داخل این موزه می گذارید المان های اصلی موزه نمایان می شوند: دیوارهای بتونی قوس‌ دار، پله های ‌‌معلق سیاه و سقفی که امکان ورود نور طبیعی را به خوبی فراهم کرده است. موادی مثل شیشه، بتون و فولاد به فضاهای نمایشگاهی ظاهری طبیعی داده اند و پنل های متحرک هم انعطاف پذیری سالن های نمایشگاه را تضمین کرده اند.
  
  

• موزه ریورساید ، اسکاتلند
  
  
  
  از کانسپت های اصلی این طرح می توان به القا کردن لذت سفر در گذر زمان(حرکت از گذشته به آینده) به بازدیدکننده اشاره کرد.طراحی موزه ریورساید از متن حرکتی رودخانه مشق گرفته است.این بنا به رودخانه کلوین ملحق شده و یک رابطه پویا بین رودخانه و موزه ایجاد کرده است.ارتباط فضایی این موزه با تعبیه یک فضای باز و بدون ستون این امکان را به بازدیدکننده می دهد تا با یک حس تدریجی ، حرکت در فضا را درک کند.ارتقای شیشه ها در هر دو طرف نمای پشت و جلو یک دیدگاه گسترده نسبت به چشم انداز رودخانه می دهد.استفاده از سنگ های گرد و متوسط به عنوان مشخص کننده مسیر حرکتی در اطراف ساختمان حس حرکت در بازدیدکننده ایجاد میکند به طوری که عموم در سایت با توجه به دیاگرام ارتباط فضایی،وارد یک فضای غیررسمی می شوند.این شیوه به حرکت و برقراری ارتباط موزه با عموم می‌پردازد.درختان در قسمت اسکله کاهش پیدا کردند تا در معرض باد غالب قرار نگیرند.
  
  

• فرودگاه بین المللی داکسینگ ، پکن
  
  
  نام مستعار فرودگاه بین ‌المللی داکسینگ پکن، به عنوان ستاره‌های دریایی به دلیل شکلی است که توسط پنج کانکس متصل به سالن اصلی شکل‌گرفته است. این طراحی منعکس‌کننده اصول معماری سنتی چین است که فضاهای به‌هم‌پیوسته را در اطراف یک حیاط مرکزی سازماندهی می‌کند. عملکرد این معماری به جهت هدایت یکپارچه مسافران از طریق درگاه‌های خروج، ورود و انتقال آن‌ها به سمت این فضای بزرگ و ملاقات در قلب ترمینال است.
  طراحی فشرده و شعاعی ترمینال به حداکثر تعداد هواپیما اجازه می‌دهد که مستقیماً در ترمینال با حداقل فاصله از مرکز ساختمان پارک شود و این موضوع پیاده‌روی را برای مسافران کاهش می‌دهد. معماری فرودگاه بین ‌المللی داکسینگ پکن راحتی و انعطاف‌پذیری زیادی در عملیات فراهم می‌کند و نیاز به شاتل‌ها و قطارها را برای رفت‌وآمد برطرف می‌کند. این پیکربندی زمان دسترسی به دورترین گیت را، به کمتر از ۸ دقیقه پیاده‌روی می‌رساند. 
  
  
• مرکز ورزش‌های آبی ، لندن
  
  
  

  مفهوم معماری مرکز ورزش‌های آبی لندن از هندسه سیال آب در حرکت، ایجاد فضا و محیطی اطراف الهام‌گرفته شده است که مناظر کنار رودخانه پارک المپیک را منعکس می‌کنند. یک سقف عایق بندی شده از سطح زمین به عنوان موج بیرون می‌آید – استخرهای مرکز را با ژست یکپارچه سیال محاصره می‌کند، ضمن اینکه حجم استخرهای شنا و غواصی را نیز توصیف می‌کند.

  مرکز ورزش‌های آبی انعطاف پذیری ذاتی طراحی شده است تا 17.500 تماشاگر را برای بازی‌های لندن 2012 در حالت “المپیک” در خود جای دهد و در عین حال ظرفیت بهینه ۲۰۰۰  نفر  تماشاچی را برای استفاده در بعد از بازی‌ها فراهم می‌کند.